Dlaczego pytanie o legalność trzeba zadać przed pierwszą wpłatą
Po dziewięciu latach analizowania polskiego rynku iGaming widzę pewną prawidłowość. Pytanie „czy to kasyno jest legalne” pojawia się najczęściej po stracie pieniędzy, a nie przed pierwszą wpłatą. Kolejność jest odwrócona, choć dane krzyczą wprost — w 2024 sektor kasyn online w Polsce wygenerował 13,03 mld zł, rosnąc o 34,7% rok do roku. To najszybciej rosnący segment hazardu w kraju. Jednocześnie kanalizacja, czyli udział graczy korzystających z licencjonowanego operatora, wynosi w tym segmencie zaledwie 59%.
To znaczy, że co najmniej cztery z każdych dziesięciu złotówek wpłacanych do kasyn online trafiają do podmiotów, które działają w Polsce poza prawem. BLIK jako metoda płatności zmienia w tej układance jedną rzecz, ale fundamentalną — usuwa tarcie. Sześciocyfrowy kod, dwa kliknięcia w aplikacji bankowej, kasa na koncie operatora w sekundę. Wygoda jest tak duża, że pytanie o legalność staje się drugorzędne.
Ten artykuł zajmuje się właśnie tym pytaniem. Pokażę, kogo prawo dopuszcza, kto stoi poza nim i co konkretnie ryzykuje gracz, który podaje kod BLIK na stronie bez polskiej koncesji. Bez moralizowania, bez paniki, bez marketingowych deklaracji „sprawdzony operator”. Tylko numery, paragrafy i fakty z rejestrów. To, co jest w prawie, i to, co z prawa wynika dla portfela.
Prawne ramy hazardu online w Polsce
Sięgnijmy do liczby, która tłumaczy skalę tego rynku lepiej niż sto definicji. W 2024 cała branża hazardowa w Polsce wygenerowała 94,14 mld zł przychodów — historyczny rekord, wzrost o 26,6% rok do roku. To poziom porównywalny z całorocznym budżetem niektórych resortów. Ustawa, która ma to wszystko regulować, ma 16 lat i pochodzi z czasów, gdy smartfony dopiero zaczynały być masowe.
Polski system opiera się na ustawie z 19 listopada 2009 o grach hazardowych, znowelizowanej w 2017. Konstrukcja jest następująca — gry hazardowe dzielą się na kategorie: loterie, zakłady wzajemne, gry karciane, gry na automatach i gry kasynowe. Każda kategoria ma własny reżim. Zakłady wzajemne online są dostępne dla operatorów prywatnych po uzyskaniu koncesji ministra finansów. Gry kasynowe online — wyłącznie dla jednego podmiotu państwowego. Tak, dla jednego.
Ten asymetryczny model zaczął przynosić efekty mierzalne dopiero po reformie z 2017. Szara strefa w grach hazardowych online spadła z 58,6% w 2017 do 29,1% w 2024. Nie jest to pełen sukces ani kompletna porażka — w segmencie zakładów bukmacherskich osiągnęliśmy kanalizację na poziomie 76%, co Europa uznaje za wynik dobry. W kasynach online dyrektywa systemu jest jednak inna — tu nie ma rynku, tu jest monopol, a kanalizacja zatrzymała się znacznie niżej.
Warto rozumieć kontekst europejski, bo mit „tak właśnie wygląda hazard w UE” jest nieprawdą. Z 27 państw Unii Europejskiej monopol państwowy na kasyno online utrzymują dziś tylko trzy kraje — Polska, Finlandia i jedno państwo, które za chwilę stanie się jedno-jeden, bo Finlandia uchwaliła proces likwidacji swojego modelu, kończący się w 2027. Po tej dacie Polska będzie ostatnim państwem UE z pełnym monopolem na kasyno online. To istotna ramka, bo każda dyskusja o legalności w Polsce odbywa się na tle europejskiego trendu, który idzie w przeciwnym kierunku.
Mocniejsza obserwacja, którą zwykle pomijają popularne portale — polska ustawa nie zakazuje grania w gry losowe jako takie. Ona zakazuje grania u operatorów bez polskiej koncesji. To rozróżnienie ma kluczowe znaczenie dla każdej dyskusji o tym, co ryzykuje osoba wpisująca kod BLIK na zagranicznej stronie. Wrócę do tego w sekcji o sankcjach. Tu zostawiam ramę — system jest dychotomiczny, a granica nie biegnie między „grać” a „nie grać”, tylko między „grać u kogo prawo wpuściło” a „grać u kogokolwiek innego”.
Monopol Totalizatora Sportowego
Pierwszą rzeczą, która zaskakuje przy próbie zrozumienia, jak duża jest jedyna legalna firma kasynowa w Polsce, są liczby z Warszawskiej Giełdy. W 2024 ludzie obstawiali w Total Casino więcej, niż polscy inwestorzy indywidualni przehandlowali akcji na GPW. Zapamiętajcie ten kontrast — wrócimy do niego, gdy będę pokazywać proporcje rynku.
Totalizator Sportowy to spółka Skarbu Państwa działająca od 1956. Pierwotnie loteria liczbowa i bukmacher na sport, od 2018 — także operator kasyna online. Cały skonsolidowany obrót firmy w 2024 wyniósł 68,975 mld zł, co oznacza wzrost o 32% rok do roku, a zysk netto sięgnął 475,568 mln zł, czyli o 34,5% więcej. Sama platforma Total Casino zebrała w 2024 stawki przekraczające 50,6 mld zł — więcej niż łączna wartość transakcji polskich inwestorów detalicznych na warszawskiej giełdzie w tym samym roku.
Drugie ważne zerknięcie — gdzie idą pieniądze. Z budżetu spółki w 2024 do państwa wpłynęło 4,891 mld zł, w tym 2,791 mld zł czystego podatku od gier. Część dochodu Totalizator przekazuje obowiązkowo na cele społeczne — sport, kulturę, dziedzictwo. Mariusz Błaszkiewicz, p.o. prezesa firmy, ujął to tak: „Dzięki grającym w 2024 roku przekazaliśmy ponad 1,5 mld zł na sport i kulturę w Polsce. Absolutne rekordy pobite przez firmę mogą napawać naszych pracowników dumą.” Można na to spojrzeć dwojako — albo jak na sukces modelu kanalizacji środków publicznych, albo jak na koszt utrzymania monopolu, który nie pozwala na konkurencyjną ofertę.
Druga strona medalu wypowiada się równie głośno. Piotr Palutkiewicz, wiceprezes Warsaw Enterprise Institute, ujmuje to bez ogródek: „Mamy do czynienia z niedziałającym prawem na rynku kasyn online. Oficjalny monopolista państwowy – Total Casino prowadzony przez Totalizator Sportowy sp. z o.o. musi konkurować z nielegalnymi platformami.” Diagnoza jest twarda, bo monopol z założenia nie powinien mieć konkurencji — a faktycznie ma, tyle że nielegalną, której formalnie „nie ma”. To ta sama logika, która sprawia, że pytanie o legalność BLIK w kasynie online sprowadza się zawsze do jednej odpowiedzi: jeśli operator nie nazywa się Total Casino, to nie ma polskiej koncesji na kasyno.
Trzecia obserwacja, która rzadko trafia do mediów — rola kasyna online w portfelu Totalizatora rośnie szybciej niż każda inna linia biznesowa firmy. Tradycyjne loterie i zakłady na sport mają wyższy obrót w wartościach absolutnych, ale tempo wzrostu Total Casino zostawia wszystko w tyle. To dane, które warto trzymać w pamięci przy każdej dyskusji o tym, czy państwowy model wystarcza graczom. Odpowiedź rynku jest jednoznaczna i niekoniecznie ta, którą sugeruje sam monopolista.
Total Casino jako jedyne legalne kasyno z BLIK
W praktyce zawodowej widzę regularnie ten sam moment — gracz odkrywa, że spośród setek kasyn online, które wyszukiwarka mu podsuwa, w Polsce dopuszczalne jest dokładnie jedno. To nie pomyłka i nie marketing. Jedno, liczbowo jedno. I to jedno nazywa się Total Casino.
Katalog ofert tej platformy obejmuje na 2024 około 1 100 gier kasynowych, z czego dominują automaty, ruletka, blackjack i poker, plus segment live z prawdziwymi krupierami. Miesięcznie loguje się do platformy około 180 tysięcy unikalnych użytkowników — dane z 2023, w 2024 mailing dotarł do 290 tysięcy aktywnych kont, więc realna baza jest większa. W porównaniu z największymi ofertami offshore, które reklamują się katalogami liczącymi 8 000 do 11 000 gier u jednego operatora, oferta Total Casino jest skromna. To bywa pierwszym powodem odejścia gracza poza polski system.
BLIK w Total Casino działa standardowo — to ten sam mechanizm, którego używasz na Allegro, w aplikacji McDonald’s czy płacąc rachunek za prąd. Generujesz kod w aplikacji banku, wpisujesz go w polu płatności, zatwierdzasz push notification. Czas operacji — kilka sekund. Pełna integracja z polskim systemem płatniczym oznacza także, że bank widzi tę transakcję jako standardowy depozyt do podmiotu z polską koncesją, bez flag antyfraudowych typowych dla operacji do operatorów zagranicznych.
W praktyce różnica między płatnością BLIK do Total Casino a płatnością BLIK do dowolnego offshore polega na pięciu rzeczach. Pierwsza — fakt, że transakcja idzie do operatora zarejestrowanego w Polsce. Druga — pełna identyfikacja gracza w ramach KYC prowadzona przez stronę polską, z polskim dowodem. Trzecia — wygrane podlegają polskiemu reżimowi podatkowemu, którym państwo zajmuje się u źródła, czyli operator potrąca podatek, a gracz nie martwi się o PIT. Czwarta — ochrona konsumencka w pełnym zakresie polskiego prawa, łącznie z drogami reklamacyjnymi przez UOKiK i Rzecznika Finansowego. Piąta — dane gracza chronione przez polskie i unijne przepisy RODO bez wątpliwości jurysdykcyjnych.
Cena tego wszystkiego — mniej gier, RTP średnio nieco niższy niż w największych ofertach offshore, bonusy ograniczone regulacyjnie. To kompromis, który polski system wybrał i którego pilnuje. Nie wydaję tu oceny, czy taki kompromis jest „dobry”, bo zależy to od priorytetów gracza. Chciałbym tylko, żeby był on zrozumiały — bo wybór między „mniej gier u Totala” a „więcej gier u offshore” to w istocie wybór między grą w ramach prawa a grą poza nim. Nie wąski wybór technologiczny, tylko prawny.
Koncesja Ministerstwa Finansów — jak wygląda procedura
Pytanie, które dostaję regularnie — czy inny operator mógłby kiedyś dołączyć do Total Casino jako drugi legalny dostawca kasyna online z BLIK? Odpowiedź formalnie brzmi „tak, procedurę koncesji opisano w ustawie”. Praktycznie — przepisy są tak skonstruowane, że dla kasyna online tylko Totalizator może się o nią ubiegać. Pokażę dlaczego.
Polska ustawa z 2009 wymienia kilka rodzajów uprawnień do prowadzenia działalności hazardowej. Dla zakładów wzajemnych jest to koncesja udzielana na wniosek operatora prywatnego — i tu mamy realną konkurencję, kilkanaście podmiotów na rynku. Dla automatów do gier hazardowych — także. Dla gier kasynowych offline — koncesja na konkretne kasyno stacjonarne, też dla prywatnych. Ale dla gier kasynowych online ustawa zostawia tylko jedną furtkę — wyłączność dla podmiotu, którego jedynym właścicielem jest Skarb Państwa. W praktyce oznacza to dziś jedną firmę i będzie oznaczać do czasu zmiany ustawy.
Sama procedura koncesyjna prowadzona przez Ministerstwo Finansów wygląda na papierze prosto. Wniosek elektroniczny — od 2025 system e-koncesje pozwala złożyć go bez wizyty fizycznej. Termin formalny na rozpatrzenie to do 6 miesięcy. W praktyce, przy postępowaniach na duże koncesje hazardowe, terminy są dłuższe, bo dochodzą uzgodnienia z innymi organami, weryfikacje finansowe i kontrole AML. Operator musi wykazać, że dysponuje minimalnym kapitałem różnym w zależności od rodzaju działalności, że jego władze nie były karane, że ma siedzibę spełniającą wymogi, że wdrożył procedury przeciwdziałania praniu pieniędzy.
Dla kasyn online drugi punkt — wymóg własności państwowej — eliminuje cały rynek prywatny. Można dyskutować, czy to dobre rozwiązanie. Można argumentować, że gdyby pojawił się drugi legalny operator, kanalizacja rynku skoczyłaby z 59% w stronę 75-80%. Można też argumentować, że jeden podmiot łatwiej kontrolować. Ale dyskusja ta odbywa się na poziomie politycznym, nie regulacyjnym — żeby system się otworzył, trzeba zmiany ustawy, a tej w pakiecie reform na 2026 nie ma. Sprawdziłem.
Co z tego wynika dla gracza, który szuka „innego legalnego kasyna BLIK”? Z perspektywy stanu prawnego na 2026 — odpowiedź brzmi: nie ma takiego. Można szukać kasyn z lepszą ofertą gier, z większymi bonusami, z BLIK obsługiwanym przez pośrednika typu MiFinity, można nawet znaleźć platformy zarejestrowane na Malcie, których strona wygląda absolutnie profesjonalnie. Ale żadna z nich nie ma polskiej koncesji ministerialnej, a tylko ta koncesja czyni operatora legalnym z perspektywy polskiego prawa. Reszta to operatorzy oferujący usługi w Polsce bez uprawnień, niezależnie od tego, jak prestiżową licencję mają w innym kraju.
Co grozi graczowi za grę w nielegalnym kasynie
Najczęstsze przekonanie, z którym spotykam się rozmawiając z graczami, brzmi mniej więcej tak — „kara jest dla operatora, nie dla mnie”. To przekonanie jest nieprawdziwe od 2017. Wcześniej jedna obserwacja — przez 18 miesięcy między grudniem 2023 a lipcem 2025 Krajowa Administracja Skarbowa wykryła prawie 1 700 nielegalnych punktów hazardowych w Polsce i przejęła ponad 8 700 automatów do gier. Pokazuje to, że aparat ścigania w tym obszarze działa. To nie jest martwy paragraf.
Art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy z 19 listopada 2009 o grach hazardowych mówi wprost — kto uczestniczy w grze hazardowej urządzanej bez koncesji, zezwolenia albo zgłoszenia, podlega karze pieniężnej. Wysokość — do 100% uzyskanej wygranej. W niektórych konfiguracjach do tego dochodzi również podstawa karna z Kodeksu karnego skarbowego. To nie sankcja teoretyczna. To sankcja, którą organy podatkowe naliczają w trakcie audytów rachunkowych, gdy wpłaty z konta osobistego do operatora hazardowego bez polskiej koncesji wychodzą w bilansach rocznych.
Mechanizm wykrywania ma dziś trzy główne tory. Pierwszy — przepływy bankowe. Banki, jako instytucje obowiązane w ramach AML, raportują podejrzane transakcje do GIIF. Wpłaty cykliczne na konta w jurysdykcjach typu Curacao albo na rachunki pośredników płatniczych obsługujących operatorów hazardowych mają rosnące prawdopodobieństwo flagowania. Drugi tor — donosy i kontrole celowe. Trzeci — analiza danych z zatrzymanych infrastruktur. Gdy operator zostaje zlikwidowany, KAS przejmuje listy klientów wraz z historią depozytów.
Jeden szczegół, który warto znać — kara z art. 89 jest oddzielna od podatku od wygranych. Jeśli ktoś wygrał 10 000 zł u nielegalnego operatora i organy się o tym dowiedziały, można zostać obciążonym dwa razy: i karą do 10 000 zł, czyli 100% wygranej, i obowiązkiem zapłaty podatku od wygranej w stawce 10%, gdyż urządzający nie potrącił go u źródła, bo nie miał polskiej koncesji. Wartość ekspozycji rośnie szybciej, niż wyobraża to sobie większość graczy korzystających z offshore.
Drugi temat związany z karą — dlaczego ją w ogóle uchwalono. W 2017 polski ustawodawca świadomie wybrał strategię penalizacji obu stron — operatora i gracza — żeby uderzyć w popyt, a nie tylko w podaż. Argumentacja była prosta. Zablokowanie domen i grzywny dla zagranicznych spółek nie wystarczają, bo te spółki nie podlegają polskiej jurysdykcji. Penalizacja gracza tworzy ryzyko dla strony, którą rzeczywiście można dosięgnąć. Czy to działa? Częściowo. Kanalizacja w segmencie kasyn online wciąż wynosi tylko 59%, mimo ośmiu lat obowiązywania kary. To pokazuje, że sama groźba sankcji nie zastępuje atrakcyjnej oferty legalnej.
W tej sekcji zostawiam jeszcze jedno odesłanie. Pełna analiza konsekwencji art. 89 ustawy hazardowej i konkretnych kar rozkłada każdy paragraf na czynniki pierwsze, z przykładami orzeczeń sądowych. Tu kończę na poziomie zasady, bo następna podsekcja pokazuje narzędzie, którego państwo używa do ograniczenia popytu — rejestr.
Rejestr domen zablokowanych
Polska ma jedno z najbardziej rozbudowanych narzędzi blokady rynku hazardowego w Europie — Rejestr Domen Służących do Oferowania Gier Hazardowych Niezgodnie z Ustawą, prowadzony przez Ministerstwo Finansów. Liczby same opowiadają historię. W rejestrze znajduje się ponad 55 tysięcy wpisów. Co miesiąc dochodzi około 700 nowych domen, najczęściej będących mirrorami operatorów, którzy zmieniają subdomeny pod blokadami.
Dostawcy internetu mają obowiązek blokować dostęp do tych domen na poziomie DNS, a banki — odmawiać autoryzacji płatności na wskazane numery rachunków. To tłumaczy, dlaczego niektórzy gracze obserwują, że ich operator „znika” albo „zmienia adres co dwa tygodnie”. Mechanizm blokady DNS ma jednak słabość strukturalną — łatwo go obejść z poziomu użytkownika końcowego. Wystarczy zmienić DNS na 8.8.8.8 albo 1.1.1.1 i blokada przestaje działać. Stąd narzędzie nie jest skuteczne wobec gracza zdeterminowanego, ale dobrze pełni funkcję filtra dla gracza przypadkowego — kogoś, kto kliknął reklamę i trafił na stronę, której bez blokady by nie znalazł.
Z perspektywy gracza BLIK rejestr ma jeszcze jedną funkcję praktyczną. Jeśli operator widnieje na liście, banki nie zaakceptują transakcji do jego rachunku. Płatność będzie odrzucona, kod BLIK „nie zadziała”. Dla wielu osób to pierwszy moment, w którym dowiadują się, że wybrane kasyno działa poza polskim prawem. Powtarzam — to nie błąd techniczny BLIK, tylko świadoma decyzja systemu finansowego, podyktowana obowiązkiem AML banku.
Listę rejestru można sprawdzić publicznie na stronie Ministerstwa Finansów. Aktualizowana jest minimum raz na 2 dni robocze. Każdy, kto chce mieć pewność co do legalności wybranego operatora, ma do dyspozycji dwa narzędzia — Rejestr Domen MF, czyli listę negatywną, i listę podmiotów uprawnionych Ministerstwa Finansów, czyli listę pozytywną, na której z kategorii kasyn online widnieje tylko jedno nazwisko. Te dwa źródła wystarczą do podjęcia decyzji informacyjnie. Czas potrzebny na weryfikację — dwie minuty.
Państwa UE — monopol kontra licencjonowanie
Wracam do liczby, którą przywołałem wcześniej, ale która zasługuje na osobną sekcję. Z 27 państw Unii Europejskiej monopol państwowy na kasyno online utrzymują dziś trzy. Polska jest jednym z nich. Drugim do końca 2027 jest Finlandia, która właśnie kończy proces likwidacji swojego monopolu. To znaczy, że Polska zostanie wkrótce ostatnim państwem UE z pełnym państwowym monopolem w segmencie kasyn online.
Większość krajów UE wybrała model licencjonowania. Wygląda to tak — państwo definiuje wymogi techniczne, finansowe i regulacyjne, a każdy operator, który je spełnia, może ubiegać się o licencję. Model ten działa w Niemczech, Francji, Hiszpanii, Włoszech, Danii, Szwecji, Holandii, Belgii, Czechach, Irlandii, Portugalii, Estonii, na Łotwie, Litwie, w Grecji, Rumunii, Bułgarii, Chorwacji, Słowenii, Słowacji, Austrii, na Cyprze i Malcie. To około dwóch trzecich Unii. Plus kilka państw z systemami pośrednimi, gdzie licencjonowanie ogranicza się do wybranych kategorii.
Jakie skutki rynkowe daje wybór modelu? Najbardziej widać to po skali rynku europejskiego. Sumarycznie europejski rynek hazardu w 2024 osiągnął 123,4 mld EUR GGR, z czego segment online stanowił 47,9 mld EUR, czyli 39% całości. To rynek, którego dynamika wzrostu — online rośnie szybciej niż offline — sygnalizuje kierunek na najbliższą dekadę. Państwa licencjonowane korzystają z tego trendu w pełni. Pobierają podatek od każdego licencjonowanego operatora, którego baza klientów rośnie razem z rynkiem. Państwa monopolistyczne — tylko częściowo, bo poza monopolem cały popyt nie znika, on przechodzi do operatorów spoza jurysdykcji.
Polska sytuacja jest w tej układance specyficzna z dwóch powodów. Po pierwsze — mamy stosunkowo silny BLIK, najpopularniejszy mobilny system płatności w Europie, który operator legalny obsługuje natywnie, a operatorzy nielicencjonowani najczęściej tylko przez pośredników. Daje to monopoliście techniczną przewagę. Po drugie — Polska ma jeden z najszerszych rejestrów blokad domen w Europie, co tworzy istotną barierę wejścia dla nielegalnych operatorów. Mimo to kanalizacja w segmencie kasyn online — 59% — jest na poziomie tych krajów europejskich, gdzie reżim licencjonowania jest młody i niedopracowany.
Czy oznacza to, że monopol „nie działa”? Nie do końca. Działa w sensie fiskalnym — Total Casino przekazuje do budżetu istotne kwoty. Nie działa w sensie kanalizacji — popyt jest większy niż oferta legalna może obsłużyć, więc rynek wycieka poza system. Liczbowo wycieka tak, że około 5,8 mld zł podatków, które byłyby do uzyskania w systemie licencjonowanym, pozostaje poza budżetem. To kwota, którą wiceprezes Warsaw Enterprise Institute porównał z kosztem budowy trzech Stadionów Narodowych. Skala konkretna, łatwa do wyobrażenia.
Perspektywa liberalizacji rynku w Polsce
Skoro Polska zostanie wkrótce ostatnim państwem UE z monopolem na kasyno online, naturalne pytanie brzmi — kiedy ten model się zmieni. Patrząc na dane, które przeszły przez moje biurko w 2025 i 2026, mogę powiedzieć uczciwie — nie w tym roku i nie w przyszłym. Politycznie temat liberalizacji rynku kasyn online nie jest dziś priorytetem żadnej parlamentarnej formacji.
Dlaczego jest tak, jak jest, mimo wyraźnych argumentów ekonomicznych za zmianą? Liczbowo argumenty te wyglądają solidnie. Szacunki Warsaw Enterprise Institute mówią, że od reformy 2017 około 230 mld zł, czyli 50 mld EUR, przepłynęło do operatorów spoza polskiej jurysdykcji. Niedopłacone podatki to 5,8 mld zł, czyli 1,3 mld EUR. Jeśli weźmiemy konkretne oszacowanie — około 40% rynku kasyn online kontrolowane przez operatorów nielicencjonowanych, a 83% graczy mających konta na nielegalnych platformach — skala wycieku staje się oczywista nawet bez politycznej dyskusji o moralności hazardu.
Argumenty przeciw liberalizacji są jednak silne politycznie. Pierwszy — fiskalny krótkoterminowy. Total Casino płaci 50% podatku od GGR, znacznie więcej niż stawki w krajach licencjonowanych. Otwierając rynek, państwo straciłoby tę nadwyżkę z jednego operatora w zamian za udziały od wielu. Bilans netto byłby prawdopodobnie dodatni, ale dopiero po 2-3 latach okresu przejściowego. Drugi argument — społeczny. Politycy nie chcą, żeby ich nazwiska kojarzono z „rozszerzeniem dostępu do hazardu”. Trzeci — lobbying Totalizatora, który jako spółka Skarbu Państwa ma silne kanały wewnątrz aparatu państwowego.
Mimo to obserwuję, że dyskusja zmienia ton. W 2025 pojawiło się więcej rzetelnych analiz, mniej moralizujących, więcej liczbowych. Stowarzyszenie „Graj Legalnie” otwarcie nazywa monopol anachronizmem. Dziennikarstwo branżowe regularnie zestawia polskie liczby z europejskimi. Wzór, który widzimy w Finlandii — pierwsze symptomy podobnej zmiany pojawiły się już w 2018 — pokazuje, że transformacja monopolu w licencjonowanie zajmuje 4-5 lat od pierwszej politycznej decyzji do uruchomienia pierwszych licencji. W Polsce pierwszej decyzji jeszcze nie ma. Realny horyzont, jeśli polityka się odblokuje, to przełom dekady jako najwcześniejszy moment, w którym mogłaby zacząć działać licencjonowana konkurencja. Do tego czasu — jedno legalne kasyno BLIK, tak samo jak dziś.